Ring
Tijdens de opgraving van voor de Randstadrail ter hoogte van station Blijdorp in 2005 werd een huisterp met boerderij uit 1170-1240 aangetroffen. Een unieke vondst zijn deze glazen ringen.
De ringen zijn allemaal zogenaamde ‘gewonden’ exemplaren. De term ‘gewonden’ heeft betrekking op de productiewijze, waarbij half gesmolten glas om koper- of ijzerdraad wordt gewonden. Bij enkele ringen is de aanhechting van het begin en einde van de glaspasta zichtbaar als een verdikking in de ring. De ringen zijn rondom de boerderij aangetroffen.
Eén van de ringen heeft om het glas een metalen pin gebogen. Hierdoor lijkt het gebruikt te zijn als een broche. De buitendiameter van alle ringen is circa 18 millimeter.
Ring
Ring met oogje, messing.
Ring
Ring van glas.
Vingerring
Onregelmatig gevormde, lood-tinnen vingerring met opschrift: MARIA. Ringmaat 19.5.
Vingerring
Messing vingerring met profilering. Ringmaat 17.5.
Bijl
Ijzeren bijl.
Mes
Ijzeren lemmet van mes.
Uitwerpsel
Uitwerpsel van menselijke of dierlijke aard.
Spinsteen
Spinsteen van Andenne aardewerk.
Inktpothouder
Inktpothouder, het inktpotje ontbreekt.
Wijnfles
Wijnfles
Kogelfles
Kogelfles. De fles met gazeuse (bruiswater) kan worden afgesloten door de glazen knikker die met een rubberen ring functioneert als kogelventiel
Fles
Fles met ribbels en smalle hals.
Ring
Ring van glas.
Uitwerpsel
Uitwerpsel van menselijke of dierlijke aard.
Strijkglas
Strijkglas. Het strijkglas is een ronde klomp van donkergroen /zwart glas met een diameter van 7 cm en een hoogte van 4 cm. De bovenkant is bol en de onderkant is enigszins ingedeukt. Strijkglazen werden door de glasblazer gemaakt door gesmolten glas in een houten vorm te persen of door een klont gesmolten glas op een ijzeren plaat rond te draaien Strijkglazen werden gebruikt om kleding te strijken. Het is eigenlijk een voorloper van het strijkijzer. In de hele middeleeuwse periode komen strijkglazen voor in Europa. Na het wassen van linnen kledij werd het strijkglas gebruikt om de plooien uit de stof te verwijderen. Het strijkglas werd niet opgewarmd, maar door de wrijving ontstond er voldoende warmte. Om het strijken efficiënt te laten verlopen was de stof nog klam. De oudste strijkglazen in Nederland zijn gevonden bij de opgravingen van de 8ste tot 12deeeuwse nederzettingen Dorestad (Wijk bij Duurstede) en Tiel. In vele Vikinggraven in Scandinavië en Engeland zijn strijkglazen gevonden. Het gaat dan voornamelijk om vrouwengraven. De Vikingen gebruikten de glazen om hun kleding met bijenwas in te wrijven en zodoende water- en winddicht te maken. De meeste in Nederland en Rotterdam gevonden strijkglazen dateren uit de 17/18de eeuw en werden dan vooral gebruikt voor het strijken van kragen en vilten hoedranden. Ook werd het strijkglas gebruikt als maasbal bij stop- of naaiwerk en werden er kruiden en grof zout mee fijn gewreven. Strijkglazen werden ook van hout, been of steen gemaakt. Wellicht is strijken met een gladde steen wel de oudste vorm van strijken. Een aanwijzing dat er veel stenen varianten voorkomen is te vinden in de vele andere namen voor strijkglas: pletsteen, strijksteen, grittelsteen, sliksteen, glanssteen en liksteen.
Plantaardig
Touw met leren lus. Gemaakt uit drie in elkaar gedraaide strengen dierlijk haar, vermoedelijk staarthaar van een paard. Ook tweede fragment een met lengte van ca. 30 cm.
Uitwerpsel
Uitwerpsel van menselijke of dierlijke aard.
Strijkglas
Strijkglas. Het strijkglas is een ronde klomp van donkergroen /zwart glas met een diameter van 7 cm en een hoogte van 4 cm. De bovenkant is bol en de onderkant is enigszins ingedeukt. Strijkglazen werden door de glasblazer gemaakt door gesmolten glas in een houten vorm te persen of door een klont gesmolten glas op een ijzeren plaat rond te draaien Strijkglazen werden gebruikt om kleding te strijken. Het is eigenlijk een voorloper van het strijkijzer. In de hele middeleeuwse periode komen strijkglazen voor in Europa. Na het wassen van linnen kledij werd het strijkglas gebruikt om de plooien uit de stof te verwijderen. Het strijkglas werd niet opgewarmd, maar door de wrijving ontstond er voldoende warmte. Om het strijken efficiënt te laten verlopen was de stof nog klam. De oudste strijkglazen in Nederland zijn gevonden bij de opgravingen van de 8ste tot 12deeeuwse nederzettingen Dorestad (Wijk bij Duurstede) en Tiel. In vele Vikinggraven in Scandinavië en Engeland zijn strijkglazen gevonden. Het gaat dan voornamelijk om vrouwengraven. De Vikingen gebruikten de glazen om hun kleding met bijenwas in te wrijven en zodoende water- en winddicht te maken. De meeste in Nederland en Rotterdam gevonden strijkglazen dateren uit de 17/18de eeuw en werden dan vooral gebruikt voor het strijken van kragen en vilten hoedranden. Ook werd het strijkglas gebruikt als maasbal bij stop- of naaiwerk en werden er kruiden en grof zout mee fijn gewreven. Strijkglazen werden ook van hout, been of steen gemaakt. Wellicht is strijken met een gladde steen wel de oudste vorm van strijken. Een aanwijzing dat er veel stenen varianten voorkomen is te vinden in de vele andere namen voor strijkglas: pletsteen, strijksteen, grittelsteen, sliksteen, glanssteen en liksteen.
Plantaardig
Touw met leren lus. Gemaakt uit drie in elkaar gedraaide strengen dierlijk haar, vermoedelijk staarthaar van een paard. Ook tweede fragment een met lengte van ca. 30 cm.
Plantaardig
Touw gemaakt van getwijnde boombast. Het touw met een lengte van ca. 2 meter ligt op de geconserveerde stalbodem van mest/veen.