Paard
In 2005 is dit stokpaardje opgegraven door de archeologen van Archeologie Rotterdam (BOOR) bij het onderzoeken van een huisterp die op de plek van Station Blijdorp heeft gelegen. Het gaat om een geglazuurd speelgoed paardje dat dateert tussen 1170-1240. Het aardewerk dat is gebruikt bij het maken van dit paardje is Andenne-aardewerk. Het kan afkomstig zijn geweest van diverse pottenbakkerijen in het Midden-Maasgebied. Alhoewel het hoofdje en de rug van het paardje beschadigd zijn is het nog steeds mogelijk om een stok in het buikje te steken en ermee te spelen.
Paard
Loden miniatuur paard.
Paard
Loden miniatuur paard. Zadel en buik doorboord voor stokje waarmee ruiter vastgezet wordt.
Paard
Loden miniatuur paard. Zadel en buik doorboord voor stokje waarmee ruiter vastgezet wordt.
Paard
Tinnen miniatuur paard.
Bijl
Ijzeren bijl.
Mes
Ijzeren lemmet van mes.
Uitwerpsel
Uitwerpsel van menselijke of dierlijke aard.
Spinsteen
Spinsteen van Andenne aardewerk.
Vaas
Vaas van Delfts blauw aardewerk
Papkom
Papkom met 1 oor. Alleen glazuur aan binnenzijde.
Papkom
Papkom met 1 oor. Alleen glazuur aan binnenzijde.
Waterkan
Kan van roodbakkend aardewerk.
Spinsteen
Spinsteen van Andenne aardewerk.
Pot
Kruikamfoor van Andenne aardewerk met radstempel en loodglazuur.
Kan
Kleine kan van Andenne aardewerk met spaarzaam groen glazuur.
Pot
Klein potje met geel-groen glazuur op de hals en schouder.
Ring
Ring van glas.
Uitwerpsel
Uitwerpsel van menselijke of dierlijke aard.
Strijkglas
Strijkglas. Het strijkglas is een ronde klomp van donkergroen /zwart glas met een diameter van 7 cm en een hoogte van 4 cm. De bovenkant is bol en de onderkant is enigszins ingedeukt. Strijkglazen werden door de glasblazer gemaakt door gesmolten glas in een houten vorm te persen of door een klont gesmolten glas op een ijzeren plaat rond te draaien Strijkglazen werden gebruikt om kleding te strijken. Het is eigenlijk een voorloper van het strijkijzer. In de hele middeleeuwse periode komen strijkglazen voor in Europa. Na het wassen van linnen kledij werd het strijkglas gebruikt om de plooien uit de stof te verwijderen. Het strijkglas werd niet opgewarmd, maar door de wrijving ontstond er voldoende warmte. Om het strijken efficiënt te laten verlopen was de stof nog klam. De oudste strijkglazen in Nederland zijn gevonden bij de opgravingen van de 8ste tot 12deeeuwse nederzettingen Dorestad (Wijk bij Duurstede) en Tiel. In vele Vikinggraven in Scandinavië en Engeland zijn strijkglazen gevonden. Het gaat dan voornamelijk om vrouwengraven. De Vikingen gebruikten de glazen om hun kleding met bijenwas in te wrijven en zodoende water- en winddicht te maken. De meeste in Nederland en Rotterdam gevonden strijkglazen dateren uit de 17/18de eeuw en werden dan vooral gebruikt voor het strijken van kragen en vilten hoedranden. Ook werd het strijkglas gebruikt als maasbal bij stop- of naaiwerk en werden er kruiden en grof zout mee fijn gewreven. Strijkglazen werden ook van hout, been of steen gemaakt. Wellicht is strijken met een gladde steen wel de oudste vorm van strijken. Een aanwijzing dat er veel stenen varianten voorkomen is te vinden in de vele andere namen voor strijkglas: pletsteen, strijksteen, grittelsteen, sliksteen, glanssteen en liksteen.
Plantaardig
Touw met leren lus. Gemaakt uit drie in elkaar gedraaide strengen dierlijk haar, vermoedelijk staarthaar van een paard. Ook tweede fragment een met lengte van ca. 30 cm.
Uitwerpsel
Uitwerpsel van menselijke of dierlijke aard.
Strijkglas
Strijkglas. Het strijkglas is een ronde klomp van donkergroen /zwart glas met een diameter van 7 cm en een hoogte van 4 cm. De bovenkant is bol en de onderkant is enigszins ingedeukt. Strijkglazen werden door de glasblazer gemaakt door gesmolten glas in een houten vorm te persen of door een klont gesmolten glas op een ijzeren plaat rond te draaien Strijkglazen werden gebruikt om kleding te strijken. Het is eigenlijk een voorloper van het strijkijzer. In de hele middeleeuwse periode komen strijkglazen voor in Europa. Na het wassen van linnen kledij werd het strijkglas gebruikt om de plooien uit de stof te verwijderen. Het strijkglas werd niet opgewarmd, maar door de wrijving ontstond er voldoende warmte. Om het strijken efficiënt te laten verlopen was de stof nog klam. De oudste strijkglazen in Nederland zijn gevonden bij de opgravingen van de 8ste tot 12deeeuwse nederzettingen Dorestad (Wijk bij Duurstede) en Tiel. In vele Vikinggraven in Scandinavië en Engeland zijn strijkglazen gevonden. Het gaat dan voornamelijk om vrouwengraven. De Vikingen gebruikten de glazen om hun kleding met bijenwas in te wrijven en zodoende water- en winddicht te maken. De meeste in Nederland en Rotterdam gevonden strijkglazen dateren uit de 17/18de eeuw en werden dan vooral gebruikt voor het strijken van kragen en vilten hoedranden. Ook werd het strijkglas gebruikt als maasbal bij stop- of naaiwerk en werden er kruiden en grof zout mee fijn gewreven. Strijkglazen werden ook van hout, been of steen gemaakt. Wellicht is strijken met een gladde steen wel de oudste vorm van strijken. Een aanwijzing dat er veel stenen varianten voorkomen is te vinden in de vele andere namen voor strijkglas: pletsteen, strijksteen, grittelsteen, sliksteen, glanssteen en liksteen.
Plantaardig
Touw met leren lus. Gemaakt uit drie in elkaar gedraaide strengen dierlijk haar, vermoedelijk staarthaar van een paard. Ook tweede fragment een met lengte van ca. 30 cm.
Plantaardig
Touw gemaakt van getwijnde boombast. Het touw met een lengte van ca. 2 meter ligt op de geconserveerde stalbodem van mest/veen.